vrijdag 31 juli (330 km)
Op naar de volgende grens: Mauretanië - Senegal.
Iets zegt ons dat dit wel eens een harde dobber kan worden...
We hebben 2 goeie alternatieven: 1- de grens bij Rosso, nogal een beruchte grens, met een overzetboot die niet altijd vaart. 2- de grens bij Diama, een kleine grenspost bij een barrage, maar nogal moeilijk bereikbaar, zeker in dit regenseizoen.
In het hotel in Nouakchott regelen we een fixer die ons onze grensprocedure wat lichter gaat helpen maken. Of onze portemonee.
Hij vertelt ons al dat de weg naar Diama zeer slecht is, en het aangeraden is om over Rosso te gaan. Jaja, dat zal wel...
Wij extra vroeg op om toch maar voor de middag in Rosso te zijn, daar kunnen we dan nog naar Diama af draaien.
We staan, geheel tegen onze natuur in, om 06u op, tegen 07u weg.
Enige politiecontroles later het vermoeden dat er met water in Bjorn's camelbag geknoeid is , deze dus leeg gelaten en nieuw, vers water erin. (???)
Baan naar Rosso is niet van de beste kwaliteit, en te druk bewoond om woestijn te zijn.
Dat is niet het ergste, wel alle ezels & geiten & kamelen langs de weg die niet naar links en rechts kijken alvorens over te steken. Dus na een paar flinke maneuvers kalmaan. Toch maar niet over Diama.
Arrival in Rosso om 11u.
Aankomst lijkt alsof je de locale gevangenis binnenrijdt: zware blauwe ijzeren poort, en iedereen roepen en tieren en wil wat van je.
Gelukkig had onze vriend Alfa, de fixer, iemand gezorgd die onze papieren bij politie & grens gaat regelen. Na enig gekeuvel gaat Mamadou (zo heet hij, iederen heet hier zo?) onze papierslag doen zowel in Mauretanië als bij de Senegalezen.
Procedure bij Mauretaniërs duurt 10', om dan te zien dat de boot pas om 15u vertrekt...
We mogen gelukkig bij de douane op het bordes in de schaduw en wind gaan liggen.
Dan de overzetboot, deze tasten ze zo vol dat Stef op zijn motor moet blijven zitten omdat hij simpelweg niet kan afstappen, zo kort staan ze tegen hem geparkeerd. Bjorn staat iets comfortabeler achter paard en kar. Ruikt alleen iets minder lekker.
Onze fixer heeft zijn fixer al met een sloep laten oversteken.
We worden aan de overkant met een bonnetje van de boot geduwd en moeten de haven uit.
Daar sta je dan alleen in Senegal, zonder papieren en documenten, en met een smsje van Johnny om nooit je doc's af te geven...
Dan maar aan de kant staan wachten en mekaar wat dom aankijken.
Maar kijk, daar is fixer 1 die komt zeggen dat fixer 2 alles regelt. Jaaaja.
4u later, we staan dan al bij elkaar 9u grensmiserie te ondergaan, is hij terug. Joepie.
40€ pp. voor Mauretaanse doc's, 40€ pp. voor Senegalese doc's, en 20€ voor de fixers armer kunnen we dan toch vertrekken. Later horen we dat deze procedure alles bijeen hoop en al 10€ kost... Tja.
Ondertussen is het bijna donker, en rijden we als gekken naar St Louis.
Net niet gehaald, ook al door wéér een controle police, deze wil duidelijk geld.
Maar rijbewijs, pas, verzekering, grijze kaart, enz. dik in orde, niets op aan te merken. Ha!
Dan de verplichting om fluo vestjes te dragen. En met dank aan HCI voor Bjorn, en Madrico voor Stef allebei een vestje aan. Lichtjes geïrriteerd kunnen we dan toch verder.
Intussen al balkdonker, en slechtste wegen ooit, we zigzaggen er kamikazegewijs doorheen. Amai.
Bij St Louis al + 300 km op de teller, onze tufkes hebben dorst.
Wij de locale Total op gereden en getankt. Neemt die flap geen euros aan...
Stef wisselen bij de andere locale kruidenier, mbv. een nog localere bedelaar.
Netjes betalen aan Total en aan bedelaar. Deze belist dat het voor hem niet genoeg is en neemt onze sturen vast om ons tegen te houden. Op z'n kl*tsen, niks krijgt 'er!
Stef trekt hand weg, Bjorn vertrekt redelijk agressief, maar vent blijft vasthouden. Na 50m trekken omstaanders hem van zijn spatbord...
Rond 23u in Mouit, de Zebrabar is gelukkig nog open en heeft nog een paar bedden vrij.
Eerst een paar biertjes om deze heuglijke dag weg te spoelen.
Maar we zijn in Senegal!!!
